Shiba kennel Yoru No Hime

De naam van onze kennel, Yoru No Hime, betekent in het Nederlands "Prinses van de Nacht".

Mijn naam is Esther Wiersma. Ik woon in Friesland en woonachtig in het dorp Kootstertille. Sinds 2004 ben ik actief in de hondensport, en het was slechts een kwestie van tijd voordat er een hond in mijn leven zou komen.

Mijn eerste hond was een Jack Russell Terriër. Tijdens een hondenshow raakten we echter betoverd door de Shiba Inu, en zo kwam onze eerste Shiba in ons leven. Na een uitgebreide zoektocht op het internet kwamen we in contact met Shiba kennel Mara Shimas uit Landsmeer. Daar ontmoette ik Koki Kime Waza, een grote kampioen, en ik was onmiddellijk verliefd op deze prachtige Shiba. Vanaf dat moment wist ik dat de Shiba Inu voor altijd mijn favoriete ras zou zijn. Na meerdere bezoeken aan de fokker, adopteerde ik mijn eerste Shiba, Chelsea, voluit Mara-Shimas Princess of the Night. Samen met Chelsea heb ik aan diverse shows in binnen- en buitenland deelgenomen.

Mijn zoektocht naar kennis over het ras ging verder. Ik verdiepte me in boeken, sprak met fokkers en bezocht meerdere kennels, zowel in binnen- als buitenland. Hierdoor leerde ik hoe de rasstandaard van de Shiba behoort te zijn. Dit leidde tot waardevolle vriendschappen en succesvolle samenwerkingen met andere kennel-eigenaren. Dankzij deze ervaringen en connecties hebben we door de jaren heen meerdere prachtige Shiba’s gefokt.

Het runnen van onze kennel is voor mij een voortdurende uitdaging en bron van vreugde. Het vervult me met energie en liefde om mensen gelukkig te maken met de Shiba’s die wij fokken. Wie kan immers weerstaan aan de spontane grijns van een Shiba? Naast de Shiba’s hebben we ook een prachtige Shikoku, een ander Japans ras waar ik dolgelukkig mee ben. In 2017 verwelkomden we Halley-Yasuji van de Egmato in onze kennel.

Onze kennelnaam, Yoru No Hime, is iets waar ik trots op ben, en ik zet me volledig in om deze naam hoog te houden.

Samen met mijn man en onze twee kinderen genieten wij dagelijks van onze Shiba’s.

Mijn Verhaal als Fokker

Als toegewijde fokker sta ik niet meer op de officiële fokkerslijst van de rasvereniging . Het antwoord is eigenlijk heel simpel: ik volg de regels, maar niet die van hen.

Ik geloof in verantwoord fokken en daarom staat de gezondheid en het welzijn van mijn honden altijd voorop. Dit betekent dat ik alle verplichte gezondheidscontroles uitvoer, zoals testen op erfelijke aandoeningen, en dat mijn honden leven in een veilige en liefdevolle omgeving. Mijn puppies krijgen alle zorg die ze nodig hebben en ik ben eerlijk en transparant over hun afkomst.

De rasvereniging heeft echter één belangrijke regel die ik niet kan volgen: hun fokkers moeten uitsluitend fokken met moederdieren die ingeschreven staan in het Nederlands Hondenstamboek (NHSB).

Hier komt het verschil om de hoek kijken. Ik fok verschillende rassen, waaronder een ras dat in Nederland niet officieel erkend is door de Raad van Beheer. Daardoor kan ik voor die honden geen NHSB-stamboom krijgen, wat betekent dat ze niet voldoen aan de eis van de rasvereniging.

Hoewel ik mijn honden wel heb laten registreren bij een ander register, zoals het Nederlands Kennel Register (NKR), is deze registratie niet geldig voor de rasvereniging. Voor hen telt alleen het NHSB.

Dus hoewel ik in mijn ogen en die van mijn puppykopers een verantwoorde fokker ben die zich aan alle regels houdt, kan ik niet op hun lijst staan. Het is een kwestie van beleid, niet van kwaliteit.